Hij vraagt kom je langs om te zien hoe het geworden is.
Dan krijgtvons huis van toen mischien een andere betekenis.
Ik loop rond in mijn verleden.
Maar herken alleen de plek.
Het doet me niets maar ik zie de reden van de pijn van mijn vertrek.
Alles is hier vroeger.
En alles is voorbij.
Maar dat voelt niet zo, want hij hoort zo bij mij.
Uit het niets wellen tranen op van nog niet zo lang geleden.
Ze bleken te zijn weg gestopt, en op ze minst te zijn vermeden.
De beurse plek van onvermogen, kwetsbaar als die is.
Het overompeld mij en schreeuwt van dit gemis.
Alles goed geregeld, en volwassen overleg.
De omgang is bezegeld in gemidden-deeldeweg.
Elke huis zijn eigen speelgoed, en beiden harten op zen plek.
Hij zegt "we doen het heel goed en aan liefde geen gebrek.
" Elke week een aantal dagen maar, ze gaan zo snel voorbij.
Mag niet klagen maar ik mis de helft van mij.
Oh wat word hij ouder, en ik weet.
Dat ik die ondertoon van faalen wel vergeet.
Omdat ik weet in de helft van de tijd.
Ben ik op afstand maar ik ben hem nergens kwijt.
Maar uit het niet wellen tranen op van nog niet zo lang geleden.
Ze bleken te zijn weggestopt.
Of op ze minst te zijn vermeden.
De beurse plek van onvermogen.
Kwetsbaar als hij is het overomperld mij en schreeuwt van dit gemis.
En schreeuwt van dit gemis